61 817 17 58

socha@pasieka.wlkp.pl

MIÓD I PRODUKTY PSZCZELE


Miód rzepakowy

Miód pochodzący z pożytków wiosennych (przełom kwietnia i maja). W stanie płynnym lekko słomkowy, po skrystalizowaniu biały lub szaro kremowy. Krystalizacji ulega szybko (nawet po kilku dniach), dając mazistą konsystencję. Zapach słaby, zbliżony do kwiatów rzepaku, smak łagodny, mdławy.

Posiada stosunkowo niskie właściwości antybiotyczne. Wskazany jest w stanach wyczerpania psychicznego i fizycznego. Wzmaga wydolność układu krążenia, stabilizuje ciśnienie krwi, działa ochronnie na wątrobę i drogi żółciowe, działa na chore przyzębie. Dodatkowo poleca się go w schorzeniach układu moczowego oraz chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy.


Miód wielokwiatowy

Pozyskiwany z różnych rodzajów i gatunków roślin kwitnących w jednym czasie w danym ekosystemie. Stanowi najpopularniejszy, dostępny miód. W stanie płynnym kolor żółty. Po skrystalizowaniu kolor jasnobrązowy. Łagodny, o woskowym zapachu. Należy podkreślić że właściwości organoleptyczne uzależnione są od rodzaju oblatywanego kwiatu.

Miód posiadający szerokie zastosowanie w profilaktyce. Należy wymienić przede wszystkim alergie, katar sienny, choroby układu krążenia i wątroby. Polecany dla dzieci, również w stanach przeziębienia i grypy.


Miód lipowy

Pozyskiwany na przełomie czerwca i lipca. W stanie płynnym kolor żółty lub zielonkawożółty. Po skrystalizowaniu ma kolor żółtopomarańczowy lub brunatny. Miód o wyraźnym zapachu lipy. Ostry w smaku z lekka goryczką.

Wykazuje bardzo silne działanie antyseptyczne. Powszechnie uważany za najsilniejszy środek stosowany w przeziębieniu czy grypie. Działa uspokajająco, przeciwgorączkowo i przeciwkaszlowo. Stosowany w stanach niepokoju, bezsenności, zaburzeniach gospodarki lipidowej.


Miód akacjowy

Uważany za najjaśniejszy ze wszystkich miodów, od barwy niemal przezroczystej do jasnosłomkowej z zielonkawym odcieniem. Po skrystalizowaniu przyjmuję barwę od białej do kremowo żółtej. Krystalizuje bardzo wolno. Aromat delikatny i subtelny, w smaku z lekkim kwaskowatym posmakiem. Ma opinię najsłodszego ze wszystkich miodów.

Posiada stosunkowo niskie właściwości antybiotyczne. Stanowi odżywkę regeneracyjną dla obciążonego organizmu. Ze względu na wysoką zawartość fruktozy polecany jest w umiarkowanych ilościach osobom z lekkimi postaciami cukrzycy. Znajduje zastosowanie w chorobach przewodu pokarmowego, takich jak nadkwaśność żołądka, choroby wrzodowe, schorzenia dróg moczowych i górnych dróg oddechowych. Ponadto ma właściwości uspokajające.


Miód faceliowy

Facelia błękitna to rodzaj roślin o kwiatach koloru fioletowego, niebieskiego lub białego. Jasnożółty do zielonkawego miód z facelii przypomina miód akacjowy. Ma przyjemny, delikatny smak, jest jednak od niego bardziej aromatyczny i posiada lekko kwaskowaty posmak. Krystalizuje na jasnokremowo lub prawie biało.

Miód ten jest polecany osobom z nadciśnieniem tętniczym. Doskonale wspomaga leczenie chorób układu pokarmowego - przy nieżycie oraz wrzodach  żołądka, chorobach dwunastnicy, problemach z wątrobą, trzustką i woreczkiem żółciowym. Jego spożywanie zaleca się cierpiącym na astmę oskrzelową. Ponadto wzmacnia organizm, zapobiega przeziębieniom oraz stanom zapalnym górnych dróg oddechowych. Może być stosowany tak jak każdy inny miód w codziennym żywieniu do słodzenia zamiast cukru.


Miód gryczany

Miód letni, pozyskiwany w lipcu i sierpniu. W stanie płynnym ma kolor ciemnoherbaciany do brunatnego. Po skrystalizowaniu – kolor ciemnobrązowy. Miód o silnym zapachu kwiatu gryki, smak ostry, lekko piekący. Krystalizuje dość wolno.

Jeden z najsilniej działających antybiotycznie miodów, stąd w szczególności polecanych w chorobach zakaźnych. Stosowany w nieżycie górnych dróg oddechowych, schorzeniach układu krążenia na tle miażdżycowym i w nadciśnieniu. Zawartość magnezu czyni go pomocnym przy kuracji nowotworowej, pobudza procesy odnowy. Zalecany w stanach wyczerpania nerwowego. Pomocny przy zapaleniu opłucnej i leczeniu jaskry.


Miód spadziowy

Miód nektarowo-spadziowy ze spadzi liściastej

Wytwarzany zarówno z nektaru jak i spadzi, kiedy oba pożytki pojawiają się w tym samym czasie. W postaci płynnej posiada barwę od zielonkawej do brunatno zielonkawej, po skrystalizowaniu od jasnobrunatnej do ciemnobrunatnej. Miód bardzo aromatyczny, posiada korzenny zapach. Smak w zależności od pożytku jest od łagodnego, przez słabo słodki do piekącego.

Pod względem właściwości leczniczych, miód łączy w sobie walory określonego miodu nektarowego i miodu spadziowego. Najczęściej spotykanym miodem należącym do tej grupy jest miód lipowo-spadziowy.

Miód spadziowy iglasty

Pozyskiwany z wydzieliny mszycy. W stanie płynnym szary lub zielonkawy, po skrystalizowaniu posiada barwę brunatną z odcieniem szarozielonym. Smak lekko żywiczny. Po skrystalizowaniu tworzą się grudki.

Jest najbardziej zasobny w biopierwiastki, enzymy i białka. Stosowany przy anemii, zaburzeniach przemiany materii. Leczy z powodzeniem nieżyty górnych dróg oddechowych. Posiada właściwości przeciwrakowe, pomocny przy astmie i kamicy nerkowej.


Miód wrzosowy

Jeden z najpóźniej pozyskiwanych miodów. Jego zbiory trwają nawet do października. Posiada zabarwienie ziemno bursztynowe z czerwonym odcieniem. Po skrystalizowaniu pomarańczowy lub ciemnobrunatny, posiada galaretowatą konsystencję. Smak lekko gorzkawy, silny aromat kwiatów wrzosu.

Stosowany w chorobach przewodu pokarmowego, układu moczowego (kamica nerkowa), wspomaga leczenie prostaty (polecany dla mężczyzn po 40 roku życia). Duża zawartość biopierwiastków powoduje, że jest wskazany dla osób z niedoborami składników mineralnych.


 

Lecznicze spożywanie miodu

 

Aby zwiększyć przyswajalność miodu należy rozpuścić go w ciepłym płynie (do 48 °C) np. woda, mleko, herbata, soki i przyjmować na pół godziny przed posiłkiem.

Dawkowanie:

Dorośli - 40-100 g dziennie, jednorazowo lub w 2-3 dawkach (1 łyżka stołowa = 12 g miodu)
Dzieci od 3 roku życia - 20-50 g dziennie, jednorazowo lub w 2-3 dawkach (1 łyżeczka do herbaty = 7 g miodu)
Dzieci od 1 roku do 3 lat - 1 łyżeczka do herbaty (7 g dziennie)
Dzieciom do 1 roku życia miodu nie podaje się 

Uczulenie na miód:

Alergeny obecne w miodzie

  • pyłek kwiatowy roślin z rodziny złożonych (słonecznik, bylica, złocień, mniszek, nawłoć, ambrozja)
  • pyłek traw (tymotka siewna)
  • pyłek drzew (brzozy, leszczyny, oliwki)
  • białko pszczół
  • zarodniki grzybów pleśniowych
  • grzyby drożdżoidalne
  • algi
  • białko i produkty przemiany materii owadów wytwarzających spadź

Objawy uczulenia

  • dermatologiczne (pokrzywka, świąd, obrzęk)
  • gastryczne (nudności, wymioty, biegunka)
  • ze strony układu oddechowego (skurcz oskrzeli, nieżyt nosa)
  • anafilaksja (objawy natychmiastowe)

Działania zaradcze

  • przerwanie podawania miodu
  • zmiana odmiany miodu (o ile również nie powoduje uczulenia)

Opracowano na podstawie literatury pszczelarskiej i medycznej.

Pyłek kwiatowy
Zebrany z kwiatów roślin i drzew, wymieszany przez pszczoły z niewielką ilością śliny lub nektaru i w postaci obnóży przenoszony do ula w koszyczkach znajdujących się na tylnej parze nóg. Barwa pyłku, od jasnożółtej do czarnej, jest uzależniona od rośliny z której pochodzi.
Składniki:
Wartość odżywcza w 100g- 340kcal,

  • białka 22% (w tym wszystkie aminokwasy egzogenne np. lizyna, treonina, histydyna, izoleucyna, walina, fenyloalanina, tryptofan, metionina, tyrozyna, których zawartość może nawet kilkukrotnie przewyższać zawartość w białkach zwierzęcych);
  • tłuszcze 12% (NNKT, fosfolipidy, sterole);
  • cukry 34% (glukoza 14%, fruktoza 20%, arabinoza, ksyloza, cukry zlożone);
  • witaminy (witamina A-18mg, witamina E-3,2mg, witamina C-20mg, witaminy z grupy B-8mg, witamina PP-4,8mg, kwas foliowy-0,3mg); 
  • składniki mineralne (P, Ca, Mg, K, Na, Fe, Zn, Mn, Cu).

Wskazania:

  • zaburzenia gospodarki tłuszczowej;
  • schorzenia przewodu pokarmowego i wątroby;
  • niedokrwistość;
  • wczesna cukrzyca;
  • prostata;
  • zaburzenia okresu przekwitania u kobiet;
  • stan wyczerpania nerwowego;
  • poprawienie metabolizmu oraz podniesienie odporności;
  • obniżenie poziomu cholesterolu;
  • hamowanie procesów nowotworowych;
  • detoksykacja organizmu;
  • poprawienie kondycji cery, włosów i paznokci.

Przeciwwskazania:

  • uczulenie na pyłek kwiatowy;
  • stan astmatyczny;
  • dychawica oskrzelowa;
  • pierwszy trymestr ciąży.

Dawkowanie i przechowywanie:
Leczniczo: według wskazań lekarza.
Zapobiegawczo: 2-3 łyżeczki rozpuścić w letniej wodzie lub mleku, osłodzić miodem. Przyjmować dwa razy dziennie, rano na czczo i wieczorem przed snem. Kuracja jednorazowa powinna trwać 1-3 miesiące, 2-3 razy w ciągu roku. Unikać dodawania do płynów o temperaturze powyżej +45 °C. Przechowywać w hermetycznych opakowaniach, w suchym pomieszczeniu, bez dostępu światła, w temperaturze do 20 °C (najlepiej 3-4 °C).

Pierzga (pyłek plastrowy - chlebek pszczeli)

Pierzga to zmagazynowany przez pszczoły w plastrze pyłek kwiatowy. Pszczoły po przyniesieniu pyłku do ula układają go warstwami w komórkach, dodają wydzielinę gruczołów ślinowych, dopełniają komórki miodem i zasklepiają woskiem. W warunkach beztlenowych mieszanina pyłku, miodu i śliny pszczół ulega fermentacji mlekowej, co powoduje jej konserwacje.

Składniki:
Skład chemiczny pierzgi jest podobny do pyłku kwiatowego, jednak aktywność i skuteczność jest kilkakrotnie większa, dzięki przetrawieniu przez pszczoły i procesom w czasie zakiszania. (zwiększenie stopnia przyswajalności przez organizm)

  • białko-12% (aminokwasy egzogenne);
  • tłuszcze 20%; cukry 31%;
  • witaminy: (A, B1, B2, B6, B12, C, PP, E, D, K,);
  • składniki mineralne: (P, S, Cl, K, Ca, Na, Mg, Fe, Cu, Zn, Co, Mo, Se, Cr, Ni, Si);
  • kwas mlekowy;
  • enzymy ślinowe pszczoły;
  • hormony.

Wskazania:

  • alergie;
  • depresja;
  • zmęczenie;
  • dystrofia mięśniowa;
  • niedokrwistość;
  • choroby wzroku;
  • schorzenia prostaty;
  • marskość wątroby;
  • hipoglikemia;
  • bulimia;
  • rekonwalescencja pooperacyjna;
  • podniesienie odporności;
  • usprawnienie metabolizmu;
  • detoksykacja organizmu;
  • poprawienie kondycji cery, włosów i paznokci;
  • wspomaganie koncentracji;
  • poprawienie sprawności fizycznej i umysłowej.

Przeciwwskazania:

  • uczulenie na pierzgę;
  • stan astmatyczny;
  • dychawica oskrzelowa;
  • pierwszy trymestr ciąży.

Dawkowanie i przechowywanie:
Leczniczo według wskazań lekarza.
Zapobiegawczo: 1-2 łyżeczki rozpuścić w letniej wodzie lub mleku, osłodzić miodem. Przyjmować dwa razy dziennie, rano na czczo i wieczorem przed snem. Kuracja jednorazowa powinna trwać 1-3 miesiące, 2-3 razy w ciągu roku. Unikać dodawania do płynów o temperaturze powyżej +45 °C. Przechowywać w hermetycznych opakowaniach, w suchym pomieszczeniu, bez dostępu światła, w temperaturze do 20 °C (najlepiej 3-4 °C).
Pierzgę można także spożywać w suchej postaci bez konieczności rozpuszczania.

Kit pszczeli (propolis)

Żywiczno - balsamiczna substancja zbierana przez pszczoły z pączków roślin (głównie osiki, topoli, brzozy, sosny, jaworu, kasztanowca, słonecznika) i przenoszoną do ula w celu wypełnienia wszelkich szczelin i otworów, bogata w związki biologicznie czynne.

Składniki:
Z około 300 znanych składników propolisu najważniejsze to:

  • związki fenolowe (77%);
  • substancje lipidowo- białkowe (11%);
  • flawonoidy (8%);
  • terpeny (0,8%);
  • biopierwiastki- Mg, Ca, Mn, Zn, Cu, Fe, Si, Al (0,8%).

Wskazania:

  • stany zapalne dróg oddechowych,
  • przewodu pokarmowego,
  • dróg rodnych;
  • paradontoza;
  • ropne choroby skóry;
  • grzybice;
  • alergie;
  • łuszczyca;
  • trądzik;
  • zapalenie ucha środkowego;
  • bóle zęba;
  • reumatoidalne zapalenie stawów;
  • stymulacja układu immunologicznego;
  • przyspieszenie gojenia ran;
  • działanie przeciwbakteryjne i przeciwbólowe.

Przeciwwskazania:

  • uczulenie na produkt;
  • krwawienia z przewodu pokarmowego (ostra choroba wrzodowa).

Zaleca się wykonanie próby uczuleniowej. W tym celu na skórę w okolicy nadgarstka przykłada się wacik nasączony wyciągiem propolisowym lub przyjmuje kilka kropel doustnie. Jeżeli w ciągu 24 h wystąpią objawy uczuleniowe (obrzęk, zaczerwienienie, pieczenie) należy przerwać podawanie propolisu.


Preparaty wytwarzane na własny użytek:
10% wyciąg etanolowy z propolisu. Sposób przyrządzenia: 50-100g rozdrobnionego propolisu zalać 500 cm3 alkoholu etylowego 75%, pozostawić na 3-7 dni, mieszając od czasu do czasu. Następnie mieszaninę schłodzić w lodówce przez 1 dzień, odsączyć przez bibułę filtracyjną lub watę i otrzymany przesącz zlać do butelek z ciemnego szkła.

Miód plastrowy

Powstaje poprzez wycięcie z ramki miodu zawartego w woskowych komórkach, a więc jest to miód przed procesem wirowania. Zabarwienie oraz zapach i smak zależy od gatunku miodu zgromadzonego w plastrze. W sprzedaży miód wielokwiatowy.

Produkt dostępny jedynie w sezonie letnim.

Spożywanie tego rodzaju miodu polega na żuciu kawałka plastra. Żucie pobudza wydzielanie śliny, a więc usprawnia procesy trawienia, pobudza przemianę materii, działa ochronnie w jamie ustnej zapobiegając chorobom dziąseł, pomaga usunąć nalot i kamień nazębny.  Pozostałe właściwości uzależnione są od gatunku miodu zawartego w plastrze. 


 

Uwaga! Po wyżuciu miodu wosk należy wypluć, ponieważ nie jest on trawiony w organizmie człowieka. 

 

DANE FIRMY:

 

adres

Adres:

ul. Pasieczna 2

62-035 Czmoń

telefon

telefon:

61 817 17 58

mail

e-mail:

socha@pasieka.wlkp.pl